Aelonia

2008-06-06T12:29:00.001-07:00

Rousseau - Schopeanhauer - Nietzsche - Russell - Wittgenstein - Heidegger - Sartre - FoucaultÜlkemizdeki üniversitelerin felsefe bölümlerini saymazsak, bir vakitler hem liselerde hem üniversitelerde, felsefe zorunlu bir dersti. Yani henüz hayatın başlarında olan bizlerin, ünlü filozofların felsefeleri aracılığıyla güzel düşünmemiz, üretmemiz, iyi insan olmamız ve hayatın manası üzerine kafa yormamız öngörülüyordu herhalde. Lakin, gelin görün ki, “Sıradışı Filozoflar”dan öğreniyoruz ki, durumlar pek de göründüğü gibi değilmiş. Beşeriyet âleminin kafa yapısına yön vermiş ünlü filozoflar, kendi hayatlarında, bize öğüt verdikleri gibi değillermiş meğer!..Yazarlar, kitabın sunuş bölümünde şöyle diyorlar:“ ‘En büyük ruhlar en büyük erdemler kadar en büyük erdemsizliklere de yeteneklidir’ der Descartes. Kafası karışmışlar için felsefede bir rehber arayanlar, felsefenin bir yandan aydınlatırken bir yandan da yanlışa yönlendirebildiği ve yanıltabildiğinin farkına varmalıdırlar. Felsefecilerin bazen kötü, bazen üzücü, arada bir büsbütün delice davranışları tam anlamıyla ‘kişisel anılardan oluşan iradedışı bir toplam’ olmayabilir, ama düşünceleri ile tamamen bağlantısız olmaları da çok seyrek rastlanan bir şeydir. Bazen de yaşamları düşüncelerini doğrudan doğruya etkiler ya da şekillendirir. O halde, yaşamımızı nasıl sürmemiz gerektiği üzerine öğütlerini almadan önce, en büyük felsefecilerin (gerçekten büyük felsefeciydiler) kendi yaşamlarını nasıl yaşadıklarına ve yaşamdaki seçimlerinin düşüncelerini nasıl doğruladığı ya da yalanladığına bakalım.”Zaten kitabın özgün adına bakarsak (Kötü Davranan Filozoflar), yeterince kafamız karışır. Yani nasıl olur, bütün hayatı boyunca iyilikten, güzellikten, erdemden dem vurmuş, bir de bunların üzerine felsefe ekolü kurmuş bir şahıs, kendi özel hayatında hiç de söyledikleri ve yazdıkları gibi olmasın! Hiç kötü davranan filozof olur mu?Mesela birçok yapıtıyla Türkiye’de de çok okunan ve tanınan İngiliz çağdaş filozof Bertrand Russell’ın durumuna bakalım. Anıt yapıtı olarak nitelenen “Matematiğin İlkeleri”ni yazdıktan sonra, inanılmaz bir verimlilikte (günde 2000 sözcük); evlilik, çocuk terbiyesi ve cinsel ilişkiler üzerine hayli kitap yazdı. İlerici yaklaşımlarıyla insanları etkiledi. Biz de zannettik ki, bunları yazan adam kimbilir ne kadar mutludur, çoluk çocuğa karışmıştır huzur içinde yaşıyordur. Böyle değilmiş meğer! Russell üç evlilik ve üç boşanma yaşamış. Yazarlarımıza göre, “geride kırık kalpler, dağılmış aileler sırakmış ve torunlarının bazılarını öyle feci bir şekilde etkilemişti ki, yaşamları sözcüğün tam anlamıyla paramparça oldu.” Russell bu arada yığınla da gönül macerası yaşamış. Bu yüzden ona “Felsefeci Hovarda” ya da “Kirli Bertie” gibi takma adlar vermişler. Ama bizi uğrattığı en büyük hayal kırıklığı nükleer silahlar konusunda galiba. Vicdani reddini açıklayarak savaş karşıtı kişiliğini ortaya koyan, nükleer silahlara karşı etkili kampanyalar yürüten Russell, Sovyetler’in henüz nükleer silahının olmadığı 1940’larda Sovyetler Birliği’ne “nükleer savaş açılması”nda hayli ısrarcıymış!... Ya, 20. yüzyılın en önemli düşünürü, varoluşçuluk felsefesinin kurucusu Jean Paul Sartre’a ne demeli. 1980’de öldüğünde Paris sokaklarında 50 bin kişi tabutunun arkasından yürümüş, Fransa cumhurbaşkanı Valery Giscard d’Estaing 1 saat boyunca tabutunun başında nöbet tutmuştu. Ancak gel gör ki, henüz 1 yaşındayken babasını kaybeden, sonra da bir üvey babayla büyüyen Sartre’ın çocukluğu sürekli terk edilme korkusuyla geçmiş, bu yüzden yaşamı boyunca ensest duygular düzeyinde bir anne problemi yaşamış. Çocukluğu boyunca yaptığı her şeyin sırf gösteriş için olduğunu itiraf etmiş yıllar sonra. Şöyle dermiş muhterem:“Beni idolleştirmeleri koşuluyla yetişkinlere saygı gösterirdim. Erdemliyi oynarken asla zorlanmadım ya da kendimi kısıtlamadım. Uydururdum. Seyircileri belirsizlik içinde tutan ve kendi performansına davet eden bir aktörün şahene özgürlüğünün tadını çıkarırdım. Bana tapıyorlardı, demek ki tapılmaya değerdim...” Filozofluğa henüz erken gelişmiş bir çocukluk evresinde atıldığından olsa gerek, sonraları hayvanları ve çocukları hiç ama hiç sevmemiş! Lakin öte yandan, bireyin kendi yaşamını biçimlendirme ve tanımlamada sahip olduğu yaratıcı özgürlüğü vurgulayan varoluşçuluk felsefesini geliştirmiş; 1950’lerde ve 60’larda başta gençlik olmak üzere geniş halk kesimlerini derinden etkilemiş bir düşünür Jean Paul Sartre.Üvey babasının, “annesinin kalbindeki yerini çaldığı” takıntısından olsa gerek, Sartre’ın hayatında çok sayıda kadın olmuş. Ama bu öyle bir şey ki, birbirinin ardılı aşklar şeklinde değil, aynı anda birçok sevgiliyi idare etme şeklinde! Varoluşçu felsefenin kurucusunun ve savunucusunun, tam da kadınlar ve toplum tarafından idama mahkum edildiği nokta! Bu bakımdan hayatı boyunca tam anlamıyla kendini hiçbir kadına verememiş. Dünya medyasının “uzun süreli aşklar”a örnek diye sunduğu Simone de Beavoir’a bile!...Kitabı okuyalım, her sayfasında şaşkınlığa düşelim ama hayal kırıklığına da uğramayalım ve moralimizi bozmayalım değerli okurlar. Çünkü kitapta ele alınan 8 muhterem filozof, kendi yaşamları facialarla ve çelişkilerle de dolu olsa, nihayetinde bunlar düşünür-taşınır, üretir-yazar nadir insanlardır. Belki özel yaşamlarıyla değil ama öğretileriyle yol göstericilerimizdir. Diğer deyişle kendi yaşamlarını biz sıradan insanlar için kurban etmişlerdir ve onlardan öğreneceğimiz çok şeyler vardır. Kendi akılsızlıklarımızın ve sınırlarımızın ne kadar farkında olursak olalım, birbirinden değerli öğretileriyle bu şahıslar, bizi kendimizin ötesini düşünmeyi göze alma konusunda cesaretlendirebilirler. Zaten felsefe dediğin nedir ki, öğrendiklerimizi alt üst eder, kafamızı karıştırır, ezberlerimizi bozar. Bu bakımdan Bertrand Russell istediği kadar Sovyetler’e nükleer savaş açsın, biz yine de onun yazdıklarından, nükleer silahların ve savaşın ne kadar feci bir şey olduğunu öğrenmişizdir, değil mi saygıdeğer okur... Keza Sartre da öyle. Felsefeyi konferans salonlarından kafelere, 60’ların “çiçek çocukları”nın başkaldırısına taşıyan mücevher değerinde edebiyat ürünleri vermiştir Sartre. Onu ister sevelim ister nefret edelim, Sartre da öteki “problemli” ve “kötü davranan” filozoflar gibi karşımızda bir dev olarak durur. Ve nihayet kitabın son sayfasını çevirmenizin akabinde, bu koskoca filozofların bile ne kadar problemli insanlar olduğunu öğrendikten sonra, kendi küçücük, mütevazı dünyanızda ne kadar problemsiz ve huzur dolu bir yaşam sürmekte olduğunuzu fark ediyorsunuz, “eh yani bunlar bile böyle olduktan sonra....” diyerek, dilinizden ister istemez “çok şükür halime” sözcükleri dökülüveriyor...

2008-01-23T14:06:00.000-08:00

Güneşin söndüğü yerden yıldırımların düştüğü sepya bir gecedeyim.Meleklerin gözyaşları gibi yağmur damlaları,yalnızlığım ıslanırken ruhum bulutlanıyor.Ansızın bastıran bir sonbahar ruhumda pervasızca keyif çatıyor sanki,üşüyorum.Gözlerinden yitmekten korkuyorum,sonra aynada yabancılaşmış simamı görmekten,yine şişelerde kaybolmaktan ürküyorum.Herkes kendi yolunda yalnız yürür,yalnızlığımı gölgelemek için sarıldığım hayalin,bir parça daha yalnızlık katmaktan öteye gidememesi ne hazin.Oysa davetkar birşeyler vardı bakışlarında,kalbimde sana sahip olmamın gerektiğini söyleyen bir ses,eski bir şarkı gibi....
Masumiyetin rüylarda kalalı çok olmuş,eski seni özlemiyor değilim.O kadar uzaktasın ki yanımdayken....Bilemiyorum,kelimeler birbirine giriyor,kelimeler yalnızlığın üstüme mühürlendiğini duyuruyor,yalnız bir serseri ölüyor sokağın ortasında,ürperiyorum.
Basitliği ele alalım,o kadar grift ki,basit olamıyor insan,basit yaşamaktan korkuyor.Bir parça kremalı bisküvi gibi.Yeni bir kedi fare oyunu yaratmak zor değil,sadece gereksiz.Kovalanmak değil sadece sevildiğini hissetmek isterken.Yaşamak feragat edilesi bir hak gibi duruyor....Neden saçmaladığımı bilmiyorum,sadece şimşekler ve fırtına bulutlarının oynaşmaları var,amacım edebiyat yapmak değil,sadece yazıyorum.
Okuyacak mısın bunu,yada birileri okuyacak mı bilmiyorum,okunsa ne değişecek....Yorgunum sadece ve daha fazla yormak gayesindesin beni.Seni onca seviyor olmama rağmen korkarım hayatımın merkezinde olmayı hak etmiyorsun....
Neyse...
Bazı hikayeleri anlatmak için beklemek gerekir,taa ki bilinçaltımızdan süzülene dek....

Gittim

2007-11-06T07:58:00.000-08:00

Gitmenin her türlüsünü yaşadım;kimi zaman ardıma bakmadan,kaçarcasına,hafif çocukça,umurusamadan,sırf geri dönmek için gittim zaman zaman,kimi zamansa dönmeyi aklımdan bile geçirmeden.Her gidişim yeni bir başlangıç verecektibana,arkada kalanlar özler,her limanda bir sevgilim olur diye gittim belki de,kim bilir....
Gidişler acı veriyordu,ve tanıdık bir hüzün yoldaşlık ediyordu acıma kimi zaman.Bir martı vapurun ardından acı acı çığlık atıyordu.Hüzünlüydü her sahil ve öğrendim ki her kara parçası toprak kokmazmış yağmur sonralarında.
Her liman birbirine benzerdi giderken,oysa gelirken ötekilerden ne kadar da farklıydı.Bilmezdim lodosun her yerde aynı olduğunu,iyotta hep aynı kokardı.Balıklar farklı olsa da,balıkçılar hep aynıydı.Ne geçtiğim ormanlarda bir ağaçla arkadaş olabildim ne de "Tanrım bana cevap ver!" dediğimde bir kuş öttü uzaktan.Ağaçlar farklıydı,her ormanda başka hayvanlar vardı lakin kadere boyun eğmişçesine çiçekler,güzellikleri ne kadar farklı olsa da birbirlerinden,hep aynı açarlardı.Her şair farklı mısralarda da olsa aynı aşkı anlatıyordu,evet insanların hepsi birbirinden farklıydı ama ölüm hiç değişmezdi.Farklı dilde aynı ağıtlar.....
Belki de tüm çabam rotamı aşka çevirmeye yada gemimi ölümün sığ sularına sürmeye korktuğumdandı.Tamamdı,vahşi hayvanlarla birlikte gecelerce yürüyebilirdim ıssız ormanlarda,ama yoo o kadar da değildi,kendimle yüzleşecek kadar cesur değildim.Gittiğim her yere götüdüm kendimi ondan kaçmak isterken delicesine.Pek çok korkunç hikaye vardı dünyada ama hepsi sadece korkuturlardı.Dinlediğim hiç bir hikaye acıtmamıştı canımı kendimle yüzleşme fikri kadar....
Gittim;
Kendimden çok uzaklara.....

Git....me....

2007-10-17T15:59:00.001-07:00

Sonbaharın gelişi,ağlayışlarım,çaresizliklerim ve bıkkınlıklarımı müjdeliyor.Benden çaldığın yalnızlığıma kavuşmayı diliyorum sık sık.Seni düşünmeden uyuyabilmeyi,sahilde seni düşünmeden bir yudum olsun içebilmeyi,benden bir parça taşıyan başka birini bulabilmeyi diliyorum,olmuyor.Tanrı biraz meşgul sanırım şu ara.Beraber dinlediğimiz şarkıları kurcalıyorum,ilk dinledğimiz şarkı "Ayrılığın Hediyesi" ilk izlediğimiz film "Şehrin Melekleri" ilk karşılaşmamız,gözlerinin ilk yeşili ve dudaklarından dökülmeye tenezzül etmeyen,soraya karalanmış bir kaç satır."Birbirimize bi kaç aşk kadar geç kalmış olmasaydık,hep yanlış gidenlerin ardından yorulmasaydık..."Sınav stresi,test kitapları,mumlarla tütsüler ve yarım şişe şarap.Bir kum taneciğinin rüzgarda savruluşu,ölen yaprakların yakamozlara inat son tangoları.Sabahların gelmek bilmediği gecelerde sayıklıyorum adını bilinçaltımın ta derinlerinden.Çığlığım o denli yüksek ki hissedebiliyorum.Bir şarkıda ağlamak,yağmur altında gömleğimi üzerine iliştirmek ve senin yanında ıslanabilmek birkez daha olsun.Uzak geliyor bir tanem,bana ait olamayışın gerçek dışı geliyor,kaldıramıyorum kahpeliğini.Yalnız kalamamak acıtıyor,sigaram bile tad vermiyor sensiz.Abartıyorum farkındayım,engel olamıyorum yanaklarımdan süzülen gözyaşlarıma.Yazdıkça rahatlardım eskiden,geçmiyor geceler olmayınca yanımda,satırlarım kifayetsiz kalıyor kalbimde yankılanan adını yazmaya.Güneşin doğmayası var seziyorum,ama eli mahkum doğuyor kederlerimin üzerine.Ufukta ay ağlıyor,martılar yüzüne tükürüyor,gidişin hançer,gidişin gözkapaklarımda.Ağlayışlarım suskunluklarım ve dibimdeyken sensiz kalışıma okuduğum lanetlerim.Sana muhtaç olmaktan korktukça daha çok bağlanıyorum,kapılar açıyorum karanlığa,gözlerimin karanlığı yüreğime akıyor.Kurtulmaya çalışan bir beyaz güvercin ellerimde,çırpınıyor özgürlük hasretiyle.Elimde taktığın prangalar,ümitli şeyler yazamıyorum,güvercini bırakamıyorum,korkuyorum incitmekten ama bırakamıyorum.O da giderse büsbütün yalnız kalıcam.Kesif bir keman konçertosu duyuluyor uzaklardan,bir piyano ona eşlik etmekte gönülsüz bakıyor,dinliyor.Yıllanmış ahşabına kimbilir nicedir işleyen notalarına aşık kemanın,besbelli.Sesini gölgelemekten ürküyor,seni bana hatırlatmaktan da çekiniyor sanırım biraz olsun.Alevlerle sarılmış bir ruha işleyen tutuşup kül olma arzusu gibi bu,yansam,kül olsam,tükensem ve geriye yanacak birşey kalmasa benden.Biliyorum o zaman bitecek bu acım.Kahpe bir düzen,arkadan sıkılmış bir kurşun gibi acıtır oldu aşkın,bitip tükensem de görmesem seni,göremez olasıca gözlerime inat yüzümü çevirebilsem senden.Hani ağlayamazdım eskiden,şimdi ağlıyorum,çaresizliğime ağlıyorum,kendimi bitiremeyişlerime ağlıyorum,belki gözyaşlarımda boğarım ruhumu diye ağlıyorum belki de.Bilmezdim dudaklarından çıkacak kelimelerin bu denli tesirli olabileceğini.Hani yaptım dedin ya,hani o gün beni öldürmedin,bu acıya mahkum etmeyi seçtin ya o gün bu gündür böyleyim canım,sarhoş olmak bile istemiyorum,sen olmayınca kadehler boş kalıyor,buruk bir tat vermekten öte bir zehir doluyor sanki içime her yudumda.Acını suluyor içimde alkol ve tütün dumanı ümitlerimi uzaklaştırıyor benden.Şiir de okumaz oldum artık,elem diyorlar şairler,aşk diyorlar biliyorum yalan bunlar.Sadece çaresizlik var,çaresizlik insanın içini acıtan.Seni bana döndürememek,kalbinde taşıdığın beni göremez olmak.Son yudumdaki kadehleri kırasım geliyor.Ziyan olması tükenmesinden iyidir belki de diyorum.Eski bir kurşun,yarım yamalak bir el yazısı,gül kokusu sinmiş ellerin ve daha nice şey anlatmak istiyorum sana,suskunum.Dinler görünmelerin içimi acıtıyor.Mutluluğu vaad ediyorlar bana,istemiyorum.Unutmamı öneriyorlar,daha az içip daha çok gülmelisin diyorlar,karanlığımı göremiyorlar.Ağlayamayışlarımın sebebini bilmiyorlar ki beni anlasınlar aşkım,sen görmüştün karanlığımı söylemesende biliyorum.Barbarlık bu,yaptığın korsanlara yakışır cinsten,büsbütün bir yağma ve talan bayramı.Hasat zamanı gelmiş buğdayların kadere eğdikleri boyunlarının kesilmesi,bir daha asla rüzgarla dalgalanamayacak oluşlarına eyvallah demeleri gibi seni unutmaya çalışmak.Unutucam elbet,silinicek izlerin ama çok şey götürecek benden bu unutuşum,biliyorum.Ayrılık şarkıları dinliyorum nicedir,düş sokağından taşındım adresimi senden gizliyorum.Başka bir maske takıyorum artık,beni bulmanı onca isterken senden kaçıyorum.Beni benden alışlarını,uzaklara kaçırmanı özlüyorum bakışlarınla.İpek bir kumaşa sarıp derin bir sandığa kaldırıyorum seni,bir ritüel havasında.Aşkı öldürüşün şerefine kanıyorum,sandığı gözyaşlarımla mühürlüyorum ve gardiyan dikiyorum kalbimi kapına.Sonsuza dek elveda diyorum sana,bana dönüşünde ben burda olmayacağım biliyorsun,seni başka bir yerlerde bekliyor,uzaklardan izliyor olucam saçlarının hoyrat rüzgarlarda salınışını.Gidiyorum birtanem gidiyorum,bitti işte,başardın,gidiyorum yine.Elveda.....

Suskunluk ve İsyan

2007-10-17T15:58:00.000-07:00

Seni anlıyor muyum bilmiyorum.

Gözler ruhun aynasıdır derler; tutkunu, bilgeliğini, sevgini görmedim ki. Gözlerini görmedim ki ben. Tek bildiğim seni kızdırdığım ve o görmediğim gözlerin asla kırpılmayan hançerlere dönüştüğü gözlerimi her kapattığımda o hançerin yüreğime saplandığı. Evet bir hayal belki ama görüyorum işte; hissediyorum. Yazmak çok zor eğer alay edilirsem her şeyin kaybolacağından korkuyorum. Korku…. Şu an bunları yazarken beni dürtükleyen neden olduğuna hiç şüphem yok. Kaybedecek neyim var diyorum, kaçınmak istediğim tehlikelerle boğuşmak zorunda kalır mıyım diyorum, bir yandan da bugün yapacaklarım yarın nerede olacağımı belirler diyorum en son da; hayalleri olan birinin kaderi asla hayal kurmayan birinin ellerinde olmamalı diyorum. Bak görüyor musun ne çok korkuya sahibim. O yüzden gerçeği bulamıyorum korku gerçeği örtüyor. Aslında Bazen gerçekleri reddetmek, anlaşılamayanın mantıklı bir açıklamasını bulmaktan daha kolay öyle yapsam acaba daha mı mutlu olurum. Hep çelişki. Hem korkuyorum hem bilmiyorum. Ah be perim tanrı beni yarattığını unutmuş, hiç şüphem kalmadı artık.

Bayrak… Şarkılar… Tarih… Yağmur… Banka… Üniversite… Vadi… Köprü… Metro… Viyana… Saatler… Yıldızlar... Ay… Gökyüzü… Gece… Uykusuzluk… Hayaller… Mavi gözlü bir bebek… Peri… Karanlık… Ateş… Savrulma… Boşluk… Sensizlik... Sensizlik… Sensizlik… Kelimeler kahrolası kelimeler, ah bütün ağırlıklarıyla beni yere yıkıyorlar. Seninle arama giriyorlar. Uğulduyorlar, uluyorlar, sessizliği boğuyorlar. Yani seni sensizliği, sessizliğimi. Susturmam gereken çok kelimem var. Sen... Peri... Çok Bitane... Sustur beni... Sustur... Ve sus... Sessizliğimiz karanlıkları daim kılsın. Uğultu sussun kafamın içinde. Yüreğimdeki yakan, acıtan kelimeler sussun. Sende sus.Oyunbozansın, tehlikelisin, seninim, ben senim, seni olabileceğinden de çok seviyorum galiba.Kendimi karanlığın akışına bırakmak istiyorum, Bir türlü içinden çıkamadığım karanlığımın. Düşüyorum gene en diplerine karanlığın ama ah o kelimeler sussunlar, gitsinler yüreğimden, sende git yeter bana .Sus sende. Yakıp kavuran, ezip geçen umudu söküp atmam gerek yoksa karanlığa düşmeyi bile beceremeyeceğim. Biliyorum; söylediklerimin bedelleri bunlar, ama inan acıtmadı söyleyemediğim kelimeler kadar. Söylediğimde hislerimi, özlemimi, sevgimi en azında rahata ermişti yüreğim bitmişti, bitirmiştin. Ya söyleyemediklerim, ya onların acısı, sızısı. Ya onların bedeli, korkuların, uygun görülmemişliklerin, susmuşluğun, susturulmuşluğun razı oluşlarının bedeli, ya hayatın sesi yerine tercih edilen ölüm sessizliği. Zor geliyor be aşkım çok zoruma gidiyor. Keşke diyebilsem. Keşke tutkulu sözlerimi, tutkulu yüreğimi anlatabilsem geçmişte yaşayan bir çok insanın yaptığı gibi, hani o efsane olan aşıkların yaptığı gibi kelimeler acıtmadan söylense. Dört duvar arasında, hapishanede, düşmüş bir melek gibiyim, sabah yıldızı Lucifer gibiyim. Tanrıyı herkesten çok sevdiği için, sevgisinin büyüklüğünü anlamayan Tanrı tarafından krallığından kovulmuş Lucifer.Non serviam..... Ey göklerdeki melek; seherin oğlu, sabah yıldızı sen nasıl düştün göklerden, kanatların kırılmış, ayaklarından zincirlenmiş. Lucifer.Başkaldırmışlığın kıskanmandanmıydı gerçekten yüce yaratıcıyı yoksa koyu karanlık bir vaktinde seherin,en başında hani-ki soğuk olur-gerçekten isyan mı etmiştin.Bende bir düşmüş melek; sevgimi anlamadığın için krallığından kovduğun düşmüş bir melek. Çıkamam buradan, çıkamam gene krallığına biliyorum o yüzden susuyorum, konuşmuyorum. Ama belki çığlık çığlığa bağırmaktır, sevmek seni. Belki de anlatamamaktır.

Gene çelişki. Oooof biliyorum yokuz, yok olan şeyler için uğraşıyorum. Susuyorum. Neden bir şey söylemiyorum sana. Öyle yorgunum ki, susmaktan yoruldum bu sefer. Seni neden bu kadar çok tanıyorum ki hakkında hiçbir şey bilmeden. Neden bu kadar çok özlüyorum seni,belkide hiç görmemiş olmama rağmen. Neden gözlerin bu kadar, sözlerin bu kadar yakın, bedenin bu kadar uzaktayken. Neden her şeyi şaşırıyorum seni düşünürken. Öfkeleniyorum yok yere. Hayalden an’lar, hayalden sahneler yazıyorum sana. Tek başına oynuyorum, tek başına yaşıyorum. Ve neden bu kadar sakinim hala. Bu sakinlikten sıkıldım. Bu tepkisizlikten sıkıldım. Ağlayamıyorum, ağlamak istemiyorum neden…..Hiçbir sey bilmiyorum, gerçek ne öğrenmek de istemiyorum. Bir hayal yaşamak, bir gerçeği silmek, kendi hayatımdan kaçmak, içinde bir tek peri olan hayallerden yeni bir hayat yaratmak. Niye, neden, niye seninle….. Sana anlatmaya çalıştıklarım ne kadar önemli ki senin için. Bilmiyorum. Ama dinle, ne olur dinle, korku yazdırdı bana bunları hissettiğim ürperti belki yarın sabah canımı bir ömür boyu kavuracak, hatta şimdiden yaktı. Acıtacaksın gene canımı biliyorum ama umurumda değil ey peri söyleyemediklerimin bedeli çok daha acıtıyor.

Belki güneş doğar, belki yok olur tamamen. Ezer geçersin. Gene çelişki gene belirsizlik. Ama içimi yakan bu duygu şaşkına çeviriyor beni. Anlamıyorum ne istiyorsun, ne istiyorum, ne olmalı. Sen dengesiz, ben dengesiz, aşk dengesiz. Biraz denge diye düşünüyorum. Bütün bir gün boyunca sen değil de, yarım bir gün boyunca sen olmak mesela… Ya da mümkün mü kavga etmeden birgün geçirmek seninle Herşeyi, herkesi umursadığın yalan demek geliyor. Umursamıyorsun sen beni. Bense eziliyorum, yok oluyorum, elimde değil.

Seni özlemekten mi bütün bunlar. Neden yaptın bunu bana. Bir rüya gördüm, gerçekti. Uyudum, kollarında uyudum. Mavi gözlü bebeğin kokusu vardı o yatakta. Uzaktın… Yarattığım hayal kadardın sadece. O kadardın işte. O kadar gerçek, o kadar var ve o kadar yok. Hayallerim kadar varsın işte. Bir gün seninle mutlu oldum, diğer gün ağladım… Niye, Niye yaptın bunu bana. Neden izin verdim 3 günlük aşkına…..

Seni düşünmek... Bir başkasını bile, seni düşündüğüm için düşünmek. Hep seni beklemek elimde telefon ama hiç çalmayan o da sessiz, her şey sessiz, sende sessizsin. Bu hiç de tanıdık olmayan bir duygu bana... gecenin karanlığında tüm şehir uyurken çöken sessizlik. Camdan dışarı bakmak, gökyüzüne sessizce ağlamak, ses çıkarmadan kimse duymasın diye ah lanet olsun ki tanrı da duymuyor o sessiz hıçkırıklarımı. Doğru ya ben o krallıktan kovulmuştum uzak bir şafakta.….

Sevmiyorum bu olanları. Ne olduğunu bilmediğim, ne olduğunu anlayamadığım 3 günlük aşkta kayboluyorum, kayboluyorum sende. Hiç tanımasaydım seni kendimce kalsaydım kendi karanlığımda. Uykumu böldün sen, yordun beni. Bir aşk hissettim, korktum bildim canımı yakacağını söyledim de sana, bana zarar vereceksin diye ama gene de ben sevdim bu duyguyu, sevdim gözlerimdeki utangaçlığı şimdi gülümsetiyor hatta. Bazı yazdıklarımı yanımda olsan gözlerine bakarak söyleyemezdim. Mesela özledim diye, hasretin yakıyor diye, sönmesin tutkun diye..... Susmak istiyorum, susturduğun ben geri dönsün istiyorum, utanıyorum kelimelerimden ama ne çare ki susmuyor içimde bir yerlerden ruhuma hükmeden karanlığı parçalarcasına gelen çığılıklarım, durmuyorlar, durduramıyorum. İlk kez böyle berrak düşüncelerim. Ama sen... Neden bu kadar bulanık, neden bu kadar buğulu ve neden böyle varken yoksun...

Dur peri gitme demek istiyorum ama demiyorum, susuyorum. Bir yerinden tutundum hayata ama tuttuğum yer elimi acıtıyor, kanatıyor. Umurumda olmamalı belki tüm bu olanlar ama olmuyor işte yapamıyorum. 3 günlük aşk diyemiyorum. Tüm kanamalarım bu yüzden. Hayata asılınca ellerim, seni çok sevdiğim ve karşılık alamadığım için yüreğim, acı çektiğimde gözlerim, düşündüğümde ruhum kanıyor.

Keşke her şeyi tüm yaşananları bir kenara bırakıp bunu yapabilseydim. Keşke söylemeseydim, keşke söyleyemediklerim de bu kadar yakmasaydı. Ah peri sanırım susma zamanım geldi çoktan......

Atilla İlhan

2007-10-17T15:56:00.000-07:00

RÜZGAR GÜLÜ

Önümden çekilirsen İstanbul görünecek
Nerede olduğumu bileceğim
Sisler utanacak eğilecek
Ağzının ucundan öpeceğim
Saçına kalbimi takacağım
Avcunda bir şiir büyüyecek
Nerede olduğumu bileceğim

Bu çıplak geceler yok mu
Bu plak böyle ağlamıyor mu
Camları kırmak işten değil
Delirecek miyim neyim
Kirpiklerimden mısra dökülüyor
Kenya'da simsiyah yalnızım
Yoksul bir şilepte gemiciyim
Malezya'da yük bekliyorum
Önümden çekilirsen İstanbul görünecek
Nerede olduğumu bileceğim

Gözlerini söndürme muhtacım
Ben senin aydınlığına muhtacım
Yepyeni bir ilkbahar harcayıp
Bir yaz boğup bir sonbahar harcayıp
Rüzgar gülünü arayacağım
Oran'da Pernanbouc'ta Tombuktu'da
Vinçler yine akşamları indirecekler
Yine karanlığa bulaşacağım
Gözlerin rüzgarda savrulacak

İkimiz iki sap buğday olsak
Sen benim olsan, ben senin olsam
Bir gece vakti aklına gelsem
Uykunu tutsam bırakmasam
Seni kucaklasam, kucaklasam
Birbirimizin kalbini dinlesek
Dünyanın kalbini dinlesek
Büyük ateşler yaksalar
İki güvercin uçursalar
Nerede olduğumuzu bilsek

SANA NE YAPTILAR

O sabah mı çıkmıştın, bir gün önce mi
Bir bıçağın ağzında yürür gibiydin
Demirlerin soğukluğu soluk dudaklarında
Gözlerinde karanlığı dar hücrelerin
Seni görür görmez özgürlüğümden utandım
Söyle ne içersin, çay mı kahve mi
Çok değişmişsin birden tanıyamadım.

Saçların uzundu, omuzlarına akardı
Gönlümüz şenlenirdi sarışınlığından
Onlar mı kestiler, sen mi kısalttın
Gülerdin, içimize aylar doğardı
Görünmez dağların arkasından
Eski gülümsemeni beyhude aradım
O sabah mı çıkmıştın bir gün önce mi
Çok değişmişsin birden tanıyamadım.

Bir çay içer misin, yoksa kahve mi
Kibritim yok, demek cigaraya başladın
Ellerin de titriyor, bir şeyin mi var
Böyle bir kız değildin sen eskiden
Sana ne yaptılar, sana ne yaptılar?
Kirpiklerin ıslanıyor durup dururken
O sabah mı çıkmıştın, bir gün önce mi
Çok değişmişsin birden tanıyamadım.

SİSLER BULVARI

elinin arkasında güneş duruyordu
aylardan kasımdı üşüyorduk
ağacın biri bulvarda ölüyordu
şehrin camları kaygısız gülüyordu
her köşe başında öpüşüyorduk

sisler bulvarı'na akşam çökmüştü
omuzlarımıza çoktan çökmüştü
kesik birer kol gibi yalnızdık
dağlarda ateşler yanmıyordu
deniz fenerleri sönmüştü
birbirimizin gözlerini arıyorduk

sisler bulvarı'nda seni kaybettim
sokak lambaları öksürüyordu
yukarıda bulutlar yürüyordu
terkedilmiş bir çocuk gibiydim
dokunsanız ağlayacaktım
yenikapı'da bir tren vardı

sisler bulvarı'nda öleceğim
sol kasığımdan vuracaklar
bulvar durağında düşeceğim
gözlüklerim kırılacaklar
sen rüyasını göreceksin
çığlık çığlığa uyanacaksın
sabah kapını çalacaklar
elinden tutup getirecekler
beni görünce taş kesileceksin
ağlamayacaksın! ağlamayacaksın!

sisler bulvarı'ndan geçtim sırılsıklamdı
ıslak kaldırımlar parlıyordu
durup dururken gözlerim dalıyordu
bir bardak şarabda kayboluyordum
gece bekçilerine saati soruyordum
evime gitmekten korkuyordum
sisler boğazıma sarılmışlardı

bir gemi beni afrika'ya götürecek
ismi bilmiyorum ne olacak
kazablanka'da bir gün kalacağım
sisler bulvarını hatırlayacağım
kırmızı melek şarkısından bir satır
lodos'tan bir satır yağmur'dan iki
senin kirpiklerinden bir satır
simsiyah bir satır hatırlayacağım
seni hatırlatanın çenesini kıracağım
limanda vapur uğuldayacak

sisler bulvarı bir gece haykırmıştı
ağaçları yatıyordu yoksuldu
bütün yaprakları sararmıştı
bütün bir sonbahar ağlamıştı
ağlayan sanki istanbul'du
öl desen belki ölecektim
içimde biber gibi bir kahır
bütün şiirlerimi yakacaktım
yalnızlık bana dokunuyordu

eğer sisler bulvarı olmasa
eğer bu şehirde bu bulvar olmasa
sabah ezanında yağmur yağmasa
şüphesiz bir delilik yapardım
hiç kimse beni anlayamazdı
on beş sene hüküm giyerdim
dördüncü yılında kaçardım
belki kaçarken vururlardı

sisler bulvarı'ndan geçmediğim gün
sisler bulvarı öksüz ben öksüzüm
yağmurun altında yalnızım
ağzım elim yüzüm ıslanıyor
tren düdükleri iç içe giriyorlar
aklımı fikrimi çeliyorlar
aksaray'da ışıklar yanıyor
sisler bulvarı ayaklanıyor
artık kalbimi susturamıyorum

BEKLE
Geleceğim bekle dedi
Ben beklemedim o da gelmedi
ölüm gibi birşeydi
Ama kimse ölmedi

BELKİ GELMEM GELEMEM
Sen istinyede bekle ben burdayım
İçimde köpek gibi havlayan yalnızlığım
Çünkü ben buradayım karanlıktayım
Belki gelmem gelemem beş dakika bekle git
Çünkü elimi kestim beni kan tutuyor
Şarabım bütün ekşi suyum soğuk
Yanımda olmadın mı seni daha bir çok seviyorum
Belki gelmem gelemem beş dakika bekle git

Yüzünü ıslatmadan ağlayabilir misin
Yarı geceden sonra telefon ettin mi hiç
Karanlık adamlar hüvviyetini sordu mu
Ben senin olmadığını arıyorum
Belki gelmem gelemem beş dakika bekle git
Belki gelmem gelemem beş dakika bekle git
Bana ait ne varsa hepsi seni korkutuyor sana ait ne varsa
Hiçbiri benim değil
Belki ölmek hakkımı kullanıyorum
Belki gelmem gelemem 5 dakika bekle git
Belki gelmem gelemem 5 dakika bekle git

Aysel Git Başımdan

"..." git başımdan ben sana göre değilim
Ölümüm birden olacak seziyorum.
Hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim
"..." git başımdan istemiyorum.

Benim yağmurumda gezinemezsin üşürsün
Dağıtır gecelerim sarışınlığını
Uykularımı uyusan nasıl korkarsın,
hiçbir dakikamı yaşayamazsın.
"..." git başımdan ben sana göre değilim.
Benim için kirletme aydınlığını,
hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim

Islığımı denesen hemen düşürürsün,
gözlerim hızlandırır tenhalığını
Yanlış şehirlere götürür trenlerim.
Ya ölmek ustalığını kazanırsın,
ya korku biriktirmek yetisini.
Acılarım iyice bol gelir sana,
sevincim bir türlü tutmaz sevincini.
"..." git başımdan ben sana göre değilim.
Ümitsizliğimi olsun anlasana
hem kötüyüm, karanlığım biraz, çirkinim.

Sevindiğim anda sen üzülürsün.
Sonbahar uğultusu duymamışsın ki
içinden bir gemi kalkıp gitmemiş,
uzak yalnızlık limanlarına.
Aykırı bir yolcuyum dünya geniş,
Büyük bir kulak çınlıyor içimdeki.
Çetrefil yolculuğum kesinleşmiş.
Sakın başka bir şey getirme aklına.
"..." git başımdan ben sana göre değilim,
ölümüm birden olacak seziyorum,
hem kötüyüm, karanlığım biraz, çirkinim.
"..." git başımdan seni seviyorum...

YASAK SEVİŞMEK
öteki kapımdan gel bunu açamazsın
eski gözlerinle gel öldürmek vakti gel
hem tetik bulun ardında biri olmasın
hanidir ben bu evde saklanıyorum
adımı değiştirdim başka bir adla yaşıyorum
gece gündüz siyah gözlük kullanıyorum
öteki kapımdan gel bunu açamazsın
sabaha karşı gel bütün gözlerinle gel

pancurların gerisinde kararıyorum
içime belalar doğuyor sonbahar doğuyor
telefonda sesini tanıyamıyorum
yüzün parmaklarımdan akıp kayboluyor
böyle hep bir şey kopuyor bir şey kırılıyor
sabaha karşı gel eski gözlerinle gel
öteki kapımdan gel bunu açamazsın
hem tetik bulun ardında biri olmasın

artık hiç kimse beni yaşamıyor
aşklarımı büyük kemanlarla çizdiler
korkularım oldum bittim kimsesizdiler
yalnız bir mısra mıyım ıslanıyorum
bir revolver romanımı tamamlıyor
oyun bitti ışıklarımı söndürdüler
yokmuşsun gibi gel öldürmek vakti gel
öteki kapımdan gel bunu açamazsın
üzerime kilitleyip mühürlediler
hem tetik bulun ardında biri olmasın

ARDIŞIK DUYGU DİZELERİ

2007-10-06T14:54:00.001-07:00

Sevgi oydu

Mekâna tutunmuş

Evcil kır çiçekleri

Yarım yamalak papatya

Hafif meşrep karanfil ile

Sevgiye kılıflar dikmeye çalışırken

Sefildik, anlatamazdık

Utanmalıydık kelimelerimizden

Sevgi

Bendi, biz oldu zaman geçtikçe

Sen, siz oldu sessizce

Oysaki tek kişilikti, “biri” demişti

Özneye mal edilmiş bir eylemdi

Saati gelip de özne gittiğinde

Eylem tek başınaydı yine

Ona “o” demede

Ustaydı herkes

Ustalığı boş vermekti onu anlatmak

Buradaydı

Bütün mevsimler çekip gitmeden

Bütün insanlar kendilerinden kaçıp gelmeden

Sevgi acı dumana tutunmuş,

Evcil güneş batıyordu

Şimdi bile

Dinlemiyordu nankör kuşlar

Yanık ruhlarımızın kokusunu

Yalnız eşleri duyabiliyordu

“o” herkesin eşiydi

Sevgi oydu…

Deniz bakıyor bana

İzlediğini görüyorum dalgaları

Martıların

Sesleri ağlamaklı oluyor gözlerimde

Anlıyorum

Şehir anlıyor

Söylüyorum

Şehir duyuyor

Şahit olduğum bütün cinayetleri

O beziyor kır çiçekleriyle

Saklıyorum

Şehir görüyor

O savaşları biz başlattık diyorum

O çocukları biz öldürdük

Korkuyorum

Şehir kırık kanatlarını üzerime örtüyor

Pişmanlık, ana karnında başlıyor

Uyumadan gördüğüm rüyalar gibi

Boyalı park dünya…

Teoride birer zehiriz her birimiz

Ama pratik çok farklı

Şehir susuyor

Dilini kesmişler şehrin

Martıları yasta, ağlıyor

III

Bize en yakın ayna bizdik

Yaşlanmış bu evde

Yatılı kalan misafirlerdik

Gelmesini bildik

Yüzümüz yok, gitmesini beceremedik

Her birimiz bir şeyler aldı,

Götürdüğü yeri onlar bile bilmiyor

Böyle süremezdi

Sürmemeliydi

Göremedik

Bütün güvercinler hapsoldu avuçlarımızda

Şen şakrak çocuk seslerini

Tank paletlerinin gürültüsüyle değiştirdik

Damarlarımızdan akan kan, renk değiştirdi zamanla

Berrak değildi artık

Ve düşlerimiz bizim bile değil

Kendimizi kandıralım diye

“Barış” koyduk adlarını çocuklarımızın, sokaklarımızın

Hiçbiri adının anlamın görmedi

Bu deniz derinliğinde dahi

En parlak ışığımız, dönerek yüreğimizi delen

Kurşunlardı.

Aynaları kırdık

Gecelere yanaşamadık

Gündüzleri göremediğimiz kendimizdi

Duygularımızı biz gömdük!

Yok olmaya başladığımızı anladığımızda

Kanatsız kuşlar diledik

Biz kanat olacaktık

Kendi topumuz, tüfeğimiz

Deldi geçti zihinlerimiz

Bir çocuk ağladığında

Bin anne ağladı

Bütün anneler şimdi kör ağlamaktan

Yeşil kahkahalara bulanıyordu zaman

Fark edemedik

Beynimize giren elleri

Tutup çekemedik

Bu savaşları biz başlattık

Çocukları biz öldürdük

Adları barış olanlar

İsyan çıkardı düşsel sahalarımızda

Yeryüzünde zamansız bitti insanoğlu

Yeryüzünde zamansız bitti

Zaman bitti

Biz bittik

Bitti…

Affet Bizi Tanrım

2007-10-06T14:50:00.000-07:00

Yüce yaratıcı affet bizi

Vicdanımızdan tiksindiren dilencileri biz yarattık

Affet bizi

Kurduğumuz sistemde birlerini çiğnemeden yükselemiyoruz

Affet bizi Tanrım

En verimli topraklarına fabrikalar kurup doğayı kirlettiğimiz için

Sen bağışlayıcı ve şefkatlisin

Birbirimizi nasıl daha fazla öldüreceğimizi araştırıyoruz

Sırf araştırmakla yetinmeyip para kazanmak için öldürtüyoruz birbirimizi

Hikmetinden sual olunmaz Rabbim

Batıdan doğdurduğun güneşleri göremedik affet bizi

Fahişelik,hırsızlık ve uyuşturucu için de affet

Ekmek parası kazanmak için çalışan çiftçiye hakkını vermeyeni,

Dolandırıcıyı,katili,satılmışları affet

Tanrısı artık para olmuşları affet tanrım

Komşusu açken afrikanın haline üzülenleri affet

Ve afrikada susuzluktan ölen çocukları görmeyenleri affet

Yardım etmek istediğim,ama elimi her uzattığımda kaçan,

İhaneti hüner sayıp,kendinden emin değilken sığınacak bir ilman arıyan

Acizliğini saklayabilmek adına türlü çirkinlikler yapan

O şirin periyi affet

Ve beni affet tanrım

Bu sisteme uymayı reddetiğim için affet

Beni affet çünkü ilim öğrenerek okulda zamanımı boşa harcıyorum

Çünkü biliyorum tanrım;En iyisi olsamda bu sistemde hiçbir yere gelemiyeceğimi biliyorum

Ve beni affet tanrım,acı çekenlere el uzatma gafletinde bulunduğum için her seferinde düştüğüm çukurlardan kurtar beni

Dünyayı affet tanrım,

Çünkü buna ihtiyacı var.....

2007-10-01T09:46:00.001-07:00

Korkmayın... Korkmayın...
Siz, meyhaneye güzellemeler yazmış şeyhülislamların yaşamış olduğu bir toplumun çocuklarısınız 01.10.2007 17:19
Bu toprakların "dindarlığı" öyle ezbere açıklanabilecek bir dindarlık değildir. Burası, "halifesinin" sarayında cariyeler olan bir geçmişe sahiptir. Kimse bu ülkeye şeriat getiremez. Belki bunu isteyenler vardır ama bu isteklerini gerçekleştiremezler. Yaşadığımız ülke "dindar" insanların ülkesidir. Ama yeryüzünün belki de en "çocuksu, en masum, yaramazlığı en çok seven" dindarlarıdır onlar. Şu geleceğinden korktuğunuz "şeriat" var ya... O zaten buradaydı. Daha doksan yıl önce bu topraklar şeriatla yönetiliyordu. Üstelik yöneten de bizzat "halifenin" kendisiydi. Hilafet vardı burada. Şeriat da, hilafet de aniden pat diye kalktı. Ne oldu peki? Şeriata çok meraklı olduğunu sandığınız halk ne yaptı? Ayaklandı mı? İç savaş mı çıktı? Yooo... Osmanlı ordusunun siper savaşında çok iyi olduğu söylenir. Asker bir kere sipere yerleştikten sonra onu oradan çıkartıp atmak düşmanın kolayca becerebileceği bir iş değildir. Karşısında kimin olduğunu, ne olduğunu bildiği zaman asker korkmadan direnir. Ama bir belirsizlik olmaya görsün... O zaman olabilecekleri kimse kestiremez. Askerlik tarihinin en büyük facialarından biri olan Balkan Savaşı’nda Osmanlı ordusu siperlere yerleşmişti. Karşısındaki ordudan daha kalabalıktı. Düşman kuvvetlerinin onu oradan kımıldatması da pek mümkün görünmüyordu. Ama bir gece, Osmanlı kuvvetlerinin bir birliği kimseye haber vermeden hücuma geçmeye kalktı. Kasabaların içinde at nallarının ürkütücü sesleri duyuldu. Ve, Osmanlı ordusu aniden anlatılması çok güç bir korkuya kapıldı. "Düşman geliyor," naralarıyla birbirlerini çiğneyerek kaçmaya koyuldular. Ordu darmadağın oldu. Kimse onları durduramadı. İstanbul’a kadar trenleri devirerek kaçtılar. Düşman Çatalca’ya hiçbir direnişle karşılaşmadan geldi. Balkan ordularının komutanları, ortada Osmanlı ordusunun kaçmasını gerektiren bir şey olmadığını biliyorlardı ama Osmanlı ordusu çekiliyordu. Osmanlıların çekilmesine mantıklı bir neden bulamadıklarından bunun bir "tuzak" olduğunu düşünerek durdular. Bizimkiler, ortada korkmaları için "mantıklı" bir neden varken, düşman üstlerine gelirken korkmamışlardı ama ortada hiçbir neden yokken, sadece birisi "düşman geliyor" dediği ve düşmanın nereden geldiği de belli olmadığı için korkudan çılgına dönmüşlerdi. Biz o askerlerin çocuklarıyız. Ortada korkulması gereken "mantıklı" nedenler varken korkmayız. Ne her an gelmesi beklenen İstanbul depremi, ne susuzluk, ne kötü sağlık koşulları, ne patlayan gaz tüpleri, ne futbol sahalarına yayılan şiddet bizi korkutur. Ama aniden biri "şeriat geliyor" diye bağırır ve ödümüz patlar. "Malezya olacakmışız," "mahalle baskısı varmış" sayhalarıyla birbirimizi çiğneriz. Birisi de kalkıp "nereden geliyor bu şeriat" diye sormaz. Dünyanın en ilginç tarihlerinden birine sahip olmamıza rağmen tarihle hiç ilgilenmememiz sanırım korkaklığımızın ana nedenlerindendir. Şu geleceğinden korktuğunuz "şeriat" var ya... O zaten buradaydı. Daha doksan yıl önce bu topraklar şeriatla yönetiliyordu. Üstelik yöneten de bizzat "halifenin" kendisiydi. Hilafet vardı burada. Şeriat da, hilafet de aniden pat diye kalktı. Ne oldu peki? Şeriata çok meraklı olduğunu sandığınız halk ne yaptı? Ayaklandı mı? İç savaş mı çıktı? Yooo... Halife, ailesini de alıp gitti. Peki nasıl oldu bu? Şeriat yanlısı olduğu sanılan bir halk nasıl bu kadar sessiz kaldı? Cumhuriyet ordusundan korktu deseniz, ordu o zaman o kadar da güçlü değildi. Niye bu "şeriatçı" halk ülkeyi alt üst edecek büyük bir tepki göstermedi? Eğer bu ülkeyi, burada yaşayan insanları iyi tanımaz da sadece uydurursanız, bu sorunun cevabını bulamazsınız. Bunu anlamak için biraz tarihe bakmak... Şeriat döneminde insanların nasıl yaşadığıyla biraz ilgilenmek gerekir. Hilafetin başkenti İstanbul’un göbeğindeki Beyoğlu, balozlarla, koltuklarla, meyhanelerle, tiyatrolarla, kerhanelerle dolu bir yerdi. Diyelim ki Beyoğlu "gavuru" bol bir yerdi, onun için şeriatla yönetilen bir memlekette orası eğlence bölgesiydi. Peki ya sadece Müslümanların yaşadığı bölgeler nasıldı? Orada meyhane yok muydu? İçki yok muydu? Bakalım, tarihi devlet ekseninden değerlendiren, görüşleri asla devleti rahatsız etmeyen tarihçilerimizden İlber Ortaylı ne diyor... "Gerçi Galata meyhaneleri ünlü bir yerdi, ama İstanbul tarafı da meyhaneyi ve meyhane kültürünü tanımayan bir yer değildi. İstanbul’un zabıta görevlileri eskiden beri meyhaneye ’miğde’ derlerdi ve defterlere; sayıları, içindeki çalışanların isimleriyle kaydederlerdi. 18. yüzyılın ortalarında İstanbul’da 19 koltuk, yani meyhanenin bulunduğu kaydedilmiş böyle bir vesikada; inanmayın, gerçek sayı bunun çok daha fazlasıydı mutlaka." "İstanbul tarafında", yani başkentin sadece Müslümanların yaşadığı bölümünde, daha 18. yüzyılda meyhaneler varmış. Şeriat düzenindeki bir ülkenin başkentindeki bu meyhaneler bir de resmi kayıtlara geçermiş. Biraz daha okuyalım. "Ramazanda bir ay kapatılan İstanbul meyhanelerinin ünü ve zarafeti Beyoğlu’ndakilerden aşağı kalmazdı. Ramazanın bitiminde, yani arife günü meyhaneciler gedikli müşterilerine özel bir davetiye gönderirdi. Midye yahut uskumru dolmalarından oluşan bu davetiyeye ’unutma bizi dolması’ deniyormuş. İstanbullu alkolik değildi ama töreniyle ve mezesiyle, özgün sohbetleriyle içkiyi ve meyhaneyi severdi." Ortaylı’nın yazısında İstanbul denilen bölüm Haliç’in, yalnızca Müslümanların yaşadığı Aksaray tarafıydı. Ramazanda içmezler, bayramda içmeye başlarlardı. Üstelik bunu şeriat düzeninde yaparlardı. Halife de buna ses çıkarmazdı. Arada bir meyhaneleri kapatırlardı ama bu "dini nedenlerden" olmazdı. Ortaylı’nın anlattıklarına göre, içkiyi içtikten sonra birden özgürleşip padişahı eleştirdikleri için "sarhoşlar" tehlikeli görülür ve meyhaneler kapatılırdı. Bu toprakların "dindarlığı" öyle ezbere açıklanabilecek bir dindarlık değildir. Burası, "halifesinin" sarayında cariyeler olan bir geçmişe sahiptir. Kimse bu ülkeye şeriat getiremez. Belki bunu isteyenler vardır ama bu isteklerini gerçekleştiremezler. Yaşadığımız ülke "dindar" insanların ülkesidir. Ama yeryüzünün belki de en "çocuksu, en masum, yaramazlığı en çok seven" dindarlarıdır onlar. Allah’a inançları tamdır. Köküne "tasavvufun" suyu karışmış bir dindarlıktan geldiklerinden kendilerini "Allah’ın evlatları" olarak görmeye yatkındırlar, çocukken büyük bir yakınlıkla "Allah baba" derler, bir "babadan" korkar gibi korkarlar Allah’tan ama bir "babaya" şımarır gibi de şımarırlar, O’nun kendilerini affedeceğine inanırlar. Onun için ramazanda meyhaneleri kapatıp oruç tutarlar, onun için bayramda içerler. Şeriatla yönetildiğinde bile bu ülkede tam bir "şeriatın" olmaması o yüzdendir. Bugün, dine, dindarlığa, dindarlığın şekil şartlarına fazla abanan, insanları dinle korkutmaya çalışan partilerin hiçbir zaman fazla oy alamamalarının sebebinin ne olduğunu sanıyorsunuz? Bu halkın Allah’la ilişkilerine fazla karışırsanız kızar. Ama onun dindarlığını sorgulamaya, onu Arap ülkelerinde görülen tarzda bir dindarlığa zorlamaya kalkarsanız, ona da kızar. Üstelik bu sadece İstanbul’da böyle değildir, "taşrada" da böyledir. Bakın Ortaylı ne diyor: "Bizim toplumumuz ezelden beri içkiyi sevmiş ve pek de gizlememiştir. Domuz haram, salyangoz Müslüman mahallesine girmeyecek bir nesne sayılmış ama domuz kadar haram olan içkinin keyfinden vazgeçilmemiş. Yüksekçe bir vergiyle içkinin alası satılmış, taşralarda da kaçak içki üretimi ustalık derecesine ulaşmış, hálá da öyledir." Şimdi, ramazanda Anadolu’da kapatılan lokantalar herkes tarafından "şeriat" işareti olarak algılanıyor. Belki de on bir ay içki satan bir Müslüman, bir ay da Allah’ının gözüne girmek, kendi gönlünde arınabilmek için lokantasını kapatıyordur. Bunun "şeriat özlemiyle" bir alakası yok. Bu, eskiden de böyleydi, şimdi de böyle. Biz dinimizle, Allah’ımızla böyle ilişki kuruyoruz, biz "günah işlemiyoruz" sadece biraz "yaramazlık" yapıyoruz ve "Allah baba" çok kızmasın diye de ramazanda meyhaneyi kapatıp oruç tutuyoruz. Gizliden gizliye bu toplum "Allah’ın evlatları" olduğuna inanıyor işte. Bu çocuksu masumiyetten rahatsız olacak ne var? Bizim topraklarımıza bizzat halifenin kendisi şeriatı getiremedi. Dahası, halifenin kendisi şeriata uymadı... Şimdi mi gelecek şeriat? Gelmez. Getirmek isteyenler ümitlenmesin... Gelecek diye korkanlar korkmasın. Tarihimize, geçmişimize bakın. İçinde yaşadığınız, parçası olduğunuz toplumu biraz merak edin. Hangi ülkede "gavur imam" diye bir laf var, hangi ülkede "Bektaşi fıkraları" bu kadar seviliyor, hangi ülkede Bekri Mustafa halk kahramanı oluyor? Siz, meyhaneye güzellemeler yazmış şeyhülislamların yaşamış olduğu bir toplumun çocuklarısınız. İnanan insanları huzursuz etmeyin. Onlar hepimizin vicdanını rahatlatıyor. Emin olun, korkulacak şeyler değil bunlar. Hiç kimse bu ülkedeki kadınların başını kapatamaz. Kimse bu ülkeyi şeriatın hükümleriyle yönetemez. Burası "yaramaz çocuklardan" oluşan bir toplum. Allah’ı seviyoruz, bu sevgiden vazgeçmeyiz. Hayatın zevklerini de seviyoruz, bu zevklerden de vazgeçmeyiz. Geleneğimiz, geçmişimiz, yapımız böyle. Korkacaksınız, korkmanız gerekenlerden korkun. Ama Balkan Savaşı’ndaki Osmanlı ordusu gibi davranır... Biri "Malezya’ya benzeyeceğiz" diye bağırdığı için... Birbirinizi çiğneyerek kaçmaya başlarsanız... Hep beraber yeniliriz. Siz, her bağırtıya inanmayın... Burada biz yaşıyoruz. Allah’ın yaramaz ve biraz şımarık çocukları... Bizi kimse dinimizden de, hayatımızdan da vazgeçiremez. Girdiğimiz siperden milim kımıldamayız... Yeter ki aramızdan biri durduk yerde "düşman geliyor" diye bağırıp bizi korkulara salmasın. Siz, meyhaneye güzellemeler yazmış şeyhülislamların yaşamış olduğu bir toplumun çocuklarısınız. İnanan insanları huzursuz etmeyin. Onlar hepimizin vicdanını rahatlatıyor. Emin olun, korkulacak şeyler değil bunlar. Hiç kimse bu ülkedeki kadınların başını kapatamaz. Kimse bu ülkeyi şeriatın hükümleriyle yönetemez. Burası "yaramaz çocuklardan" oluşan bir toplum. Osmanlı ordusunun siper savaşında çok iyi olduğu söylenir. Asker bir kere sipere yerleştikten sonra onu oradan çıkartıp atmak düşmanın kolayca becerebileceği bir iş değildir. Karşısında kimin olduğunu, ne olduğunu bildiği zaman asker korkmadan direnir. Ama bir belirsizlik olmaya görsün... O zaman olabilecekleri kimse kestiremez. Askerlik tarihinin en büyük facialarından biri olan Balkan Savaşı’nda Osmanlı ordusu siperlere yerleşmişti. Karşısındaki ordudan daha kalabalıktı. Düşman kuvvetlerinin onu oradan kımıldatması da pek mümkün görünmüyordu. Ama bir gece, Osmanlı kuvvetlerinin bir birliği kimseye haber vermeden hücuma geçmeye kalktı. Kasabaların içinde at nallarının ürkütücü sesleri duyuldu. Ve, Osmanlı ordusu aniden anlatılması çok güç bir korkuya kapıldı. "Düşman geliyor," naralarıyla birbirlerini çiğneyerek kaçmaya koyuldular. Ordu darmadağın oldu. Kimse onları durduramadı. İstanbul’a kadar trenleri devirerek kaçtılar. Düşman Çatalca’ya hiçbir direnişle karşılaşmadan geldi. Balkan ordularının komutanları, ortada Osmanlı ordusunun kaçmasını gerektiren bir şey olmadığını biliyorlardı ama Osmanlı ordusu çekiliyordu. Osmanlıların çekilmesine mantıklı bir neden bulamadıklarından bunun bir "tuzak" olduğunu düşünerek durdular. Bizimkiler, ortada korkmaları için "mantıklı" bir neden varken, düşman üstlerine gelirken korkmamışlardı ama ortada hiçbir neden yokken, sadece birisi "düşman geliyor" dediği ve düşmanın nereden geldiği de belli olmadığı için korkudan çılgına dönmüşlerdi. Biz o askerlerin çocuklarıyız. Ortada korkulması gereken "mantıklı" nedenler varken korkmayız. Ne her an gelmesi beklenen İstanbul depremi, ne susuzluk, ne kötü sağlık koşulları, ne patlayan gaz tüpleri, ne futbol sahalarına yayılan şiddet bizi korkutur. Ama aniden biri "şeriat geliyor" diye bağırır ve ödümüz patlar. "Malezya olacakmışız," "mahalle baskısı varmış" sayhalarıyla birbirimizi çiğneriz. Birisi de kalkıp "nereden geliyor bu şeriat" diye sormaz. Dünyanın en ilginç tarihlerinden birine sahip olmamıza rağmen tarihle hiç ilgilenmememiz sanırım korkaklığımızın ana nedenlerindendir. Şu geleceğinden korktuğunuz "şeriat" var ya... O zaten buradaydı. Daha doksan yıl önce bu topraklar şeriatla yönetiliyordu. Üstelik yöneten de bizzat "halifenin" kendisiydi. Hilafet vardı burada. Şeriat da, hilafet de aniden pat diye kalktı. Ne oldu peki? Şeriata çok meraklı olduğunu sandığınız halk ne yaptı? Ayaklandı mı? İç savaş mı çıktı? Yooo... Halife, ailesini de alıp gitti. Peki nasıl oldu bu? Şeriat yanlısı olduğu sanılan bir halk nasıl bu kadar sessiz kaldı? Cumhuriyet ordusundan korktu deseniz, ordu o zaman o kadar da güçlü değildi. Niye bu "şeriatçı" halk ülkeyi alt üst edecek büyük bir tepki göstermedi? Eğer bu ülkeyi, burada yaşayan insanları iyi tanımaz da sadece uydurursanız, bu sorunun cevabını bulamazsınız. Bunu anlamak için biraz tarihe bakmak... Şeriat döneminde insanların nasıl yaşadığıyla biraz ilgilenmek gerekir. Hilafetin başkenti İstanbul’un göbeğindeki Beyoğlu, balozlarla, koltuklarla, meyhanelerle, tiyatrolarla, kerhanelerle dolu bir yerdi. Diyelim ki Beyoğlu "gavuru" bol bir yerdi, onun için şeriatla yönetilen bir memlekette orası eğlence bölgesiydi. Peki ya sadece Müslümanların yaşadığı bölgeler nasıldı? Orada meyhane yok muydu? İçki yok muydu? Bakalım, tarihi devlet ekseninden değerlendiren, görüşleri asla devleti rahatsız etmeyen tarihçilerimizden İlber Ortaylı ne diyor... "Gerçi Galata meyhaneleri ünlü bir yerdi, ama İstanbul tarafı da meyhaneyi ve meyhane kültürünü tanımayan bir yer değildi. İstanbul’un zabıta görevlileri eskiden beri meyhaneye ’miğde’ derlerdi ve defterlere; sayıları, içindeki çalışanların isimleriyle kaydederlerdi. 18. yüzyılın ortalarında İstanbul’da 19 koltuk, yani meyhanenin bulunduğu kaydedilmiş böyle bir vesikada; inanmayın, gerçek sayı bunun çok daha fazlasıydı mutlaka." "İstanbul tarafında", yani başkentin sadece Müslümanların yaşadığı bölümünde, daha 18. yüzyılda meyhaneler varmış. Şeriat düzenindeki bir ülkenin başkentindeki bu meyhaneler bir de resmi kayıtlara geçermiş. Biraz daha okuyalım. "Ramazanda bir ay kapatılan İstanbul meyhanelerinin ünü ve zarafeti Beyoğlu’ndakilerden aşağı kalmazdı. Ramazanın bitiminde, yani arife günü meyhaneciler gedikli müşterilerine özel bir davetiye gönderirdi. Midye yahut uskumru dolmalarından oluşan bu davetiyeye ’unutma bizi dolması’ deniyormuş. İstanbullu alkolik değildi ama töreniyle ve mezesiyle, özgün sohbetleriyle içkiyi ve meyhaneyi severdi." Ortaylı’nın yazısında İstanbul denilen bölüm Haliç’in, yalnızca Müslümanların yaşadığı Aksaray tarafıydı. Ramazanda içmezler, bayramda içmeye başlarlardı. Üstelik bunu şeriat düzeninde yaparlardı. Halife de buna ses çıkarmazdı. Arada bir meyhaneleri kapatırlardı ama bu "dini nedenlerden" olmazdı. Ortaylı’nın anlattıklarına göre, içkiyi içtikten sonra birden özgürleşip padişahı eleştirdikleri için "sarhoşlar" tehlikeli görülür ve meyhaneler kapatılırdı. Bu toprakların "dindarlığı" öyle ezbere açıklanabilecek bir dindarlık değildir. Burası, "halifesinin" sarayında cariyeler olan bir geçmişe sahiptir. Kimse bu ülkeye şeriat getiremez. Belki bunu isteyenler vardır ama bu isteklerini gerçekleştiremezler. Yaşadığımız ülke "dindar" insanların ülkesidir. Ama yeryüzünün belki de en "çocuksu, en masum, yaramazlığı en çok seven" dindarlarıdır onlar. Allah’a inançları tamdır. Köküne "tasavvufun" suyu karışmış bir dindarlıktan geldiklerinden kendilerini "Allah’ın evlatları" olarak görmeye yatkındırlar, çocukken büyük bir yakınlıkla "Allah baba" derler, bir "babadan" korkar gibi korkarlar Allah’tan ama bir "babaya" şımarır gibi de şımarırlar, O’nun kendilerini affedeceğine inanırlar. Onun için ramazanda meyhaneleri kapatıp oruç tutarlar, onun için bayramda içerler. Şeriatla yönetildiğinde bile bu ülkede tam bir "şeriatın" olmaması o yüzdendir. Bugün, dine, dindarlığa, dindarlığın şekil şartlarına fazla abanan, insanları dinle korkutmaya çalışan partilerin hiçbir zaman fazla oy alamamalarının sebebinin ne olduğunu sanıyorsunuz? Bu halkın Allah’la ilişkilerine fazla karışırsanız kızar. Ama onun dindarlığını sorgulamaya, onu Arap ülkelerinde görülen tarzda bir dindarlığa zorlamaya kalkarsanız, ona da kızar. Üstelik bu sadece İstanbul’da böyle değildir, "taşrada" da böyledir. Bakın Ortaylı ne diyor: "Bizim toplumumuz ezelden beri içkiyi sevmiş ve pek de gizlememiştir. Domuz haram, salyangoz Müslüman mahallesine girmeyecek bir nesne sayılmış ama domuz kadar haram olan içkinin keyfinden vazgeçilmemiş. Yüksekçe bir vergiyle içkinin alası satılmış, taşralarda da kaçak içki üretimi ustalık derecesine ulaşmış, hálá da öyledir." Şimdi, ramazanda Anadolu’da kapatılan lokantalar herkes tarafından "şeriat" işareti olarak algılanıyor. Belki de on bir ay içki satan bir Müslüman, bir ay da Allah’ının gözüne girmek, kendi gönlünde arınabilmek için lokantasını kapatıyordur. Bunun "şeriat özlemiyle" bir alakası yok. Bu, eskiden de böyleydi, şimdi de böyle. Biz dinimizle, Allah’ımızla böyle ilişki kuruyoruz, biz "günah işlemiyoruz" sadece biraz "yaramazlık" yapıyoruz ve "Allah baba" çok kızmasın diye de ramazanda meyhaneyi kapatıp oruç tutuyoruz. Gizliden gizliye bu toplum "Allah’ın evlatları" olduğuna inanıyor işte. Bu çocuksu masumiyetten rahatsız olacak ne var? Bizim topraklarımıza bizzat halifenin kendisi şeriatı getiremedi. Dahası, halifenin kendisi şeriata uymadı... Şimdi mi gelecek şeriat? Gelmez. Getirmek isteyenler ümitlenmesin... Gelecek diye korkanlar korkmasın. Tarihimize, geçmişimize bakın. İçinde yaşadığınız, parçası olduğunuz toplumu biraz merak edin. Hangi ülkede "gavur imam" diye bir laf var, hangi ülkede "Bektaşi fıkraları" bu kadar seviliyor, hangi ülkede Bekri Mustafa halk kahramanı oluyor? Siz, meyhaneye güzellemeler yazmış şeyhülislamların yaşamış olduğu bir toplumun çocuklarısınız. İnanan insanları huzursuz etmeyin. Onlar hepimizin vicdanını rahatlatıyor. Emin olun, korkulacak şeyler değil bunlar. Hiç kimse bu ülkedeki kadınların başını kapatamaz. Kimse bu ülkeyi şeriatın hükümleriyle yönetemez. Burası "yaramaz çocuklardan" oluşan bir toplum. Allah’ı seviyoruz, bu sevgiden vazgeçmeyiz. Hayatın zevklerini de seviyoruz, bu zevklerden de vazgeçmeyiz. Geleneğimiz, geçmişimiz, yapımız böyle. Korkacaksınız, korkmanız gerekenlerden korkun. Ama Balkan Savaşı’ndaki Osmanlı ordusu gibi davranır... Biri "Malezya’ya benzeyeceğiz" diye bağırdığı için... Birbirinizi çiğneyerek kaçmaya başlarsanız... Hep beraber yeniliriz. Siz, her bağırtıya inanmayın... Burada biz yaşıyoruz. Allah’ın yaramaz ve biraz şımarık çocukları... Bizi kimse dinimizden de, hayatımızdan da vazgeçiremez. Girdiğimiz siperden milim kımıldamayız... Yeter ki aramızdan biri durduk yerde "düşman geliyor" diye bağırıp bizi korkulara salmasın. Bu halkın Allah’la ilişkilerine fazla karışırsanız kızar. Ama onun dindarlığını sorgulamaya, onu Arap ülkelerinde görülen tarzda bir dindarlığa zorlamaya kalkarsanız, ona da kızar. Üstelik bu sadece İstanbul’da böyle değildir, "taşrada" da böyledir. Ahmet Altan / Hürriyet